POLA NEGRI

Barbara Apollonia Chałupiec (Pola Negri) była pierwszą europejską gwiazdą filmową, która odniosła sukces w Hollywood. Urodziła się w Lipnie prawdopodobnie w roku 1894. Mając 17 lat Pola była już znaną aktorką teatrów warszawskich. Jej pierwsza rola filmowa miała miejsce w Niewolnicy zmysłów (1914). Po serii filmów nakręconych dla warszawskiego Sfinksa zerwała umowę i w 1917 roku wyjechała do Berlina. Grała tutaj w Deutsches Theater Maxa Reinhardta. Wkrótce została zaangażowana przez A.G.Union Film, największy niemiecki dom produkcyjny, z której narodziła się słynna UFA. Rozpoczęła współprace z Ernstem Lubitschem, aktorem poznanym u Reinhardta, wkrótce znanym reżyserem. Wspólnie stworzyli filmy, które odniosly olbrzymi sukces. Pola grała w nich role silnych, ekscentrycznych i pełnych sex appealu kobiet. Jeden z tych filmów Madame DuBarry (1919) stał się absolutną sensacją w Europie i jako Namietność pojawił się na ekranach kin w Ameryce. Znakomite przyjęcie filmu zaowocowało kontraktem na kilka filmów dla obojga. Zakazany raj (1924), jedyny film nakręcony przez Polę Negri z Lubitschem w Hollywood, oraz Hotel Imperial (1925), dzieło legendarnego szwedzkiego reżysera Mauritza Stillera, okazały się sukcesami kasowymi. Pola zaręczyła się z Charlie Chaplinem, aby później przeżyc swoją wielką miłość życia z Rudolfem Valentino. Rolami kobiet-wampów rywalizowała z Theda Bara. Jednak kilka nieszczęśliwych zdarzeń przyczyniło się do rychłego zakonczenia jej spektakularnej kariery w Hollywood. Straciła popularność wsród opinii publicznej, gdy w bardzo niestosowny sposób zachowała się na pogrzebie Rudolfa Valentino w 1926 roku, rzucając się na jego trumne. W chwile później natomiast zagrała w kolejnym filmie, Za drutem kolczastym (1927), więc posądzono ją o próbę autoreklamy. Wprowadzony w roku 1930 Kodeks Haysa ograniczył jej sceniczne możliwości, które uczyniły z niej sex-bombe i przyniosły sławe w znacznie bardziej "liberalnej" Europie. Wreszcie wprowadzenie do kina dźwięku ujawniło fatalny akcent aktorki. Ostatecznie zadecydowało to o jej wyjeździe do Francji i Niemiec po wygaśnięciu kontraktu z "Paramountem". W 1929 roku nakręciła w Wielkiej Brytanii jeden ze swoich najlepszych filmów Ulica potepionych dusz. Następnie zrealizowała sześć filmów dla UFY, będącej już wtedy pod zarządem nazistów. Spowodowało to okresowy spadek jej popularności w Polsce. Wspaniale zagrała m.in. w Mazurku (1935), ulubionym filmie Hitlera, największym przeboju kasowym III Rzeszy poza granicami Niemiec. Negri opuściła Niemcy w 1938 roku, sprzeciwiając się ingerencji nazistowskiej propagandy oraz będąc obiektem ataków za jakoby częściowo żydowske pochodzenie. Hitler osobiście uchylił zakaz gry dla aktorki natychmiast po jego wprowadzeniu, co przyczyniło się do plotek o ich rzekomym romansie. W 1941 roku Pola Negri wróciła do Stanów, gdzie zagrała w komedii muzycznej Hi Diddle Diddle (1943). Jej kolejnym i jak się okazało ostatnim filmem były Księżycowe prządki (1964), produkcja Walta Disneya. W 1970 roku wydała autobiografie "Wspomnienia gwiazdy". Resztę życia spędziła w San Antonio w stanie Teksas z przyjaciółką - muzykiem Margaret West. Tam zmarła w roku 1987.

Filmografia:

POLA NEGRI: ŻYCIE JEST
SNEM W KINIE
2006, 89 min.
reż. Mariusz K. Kotowski
documentary film

KOBIETA BEZWSTYDNA
1925, 80 min.
reż. Malcolm St. Clair

ZA DRUTEM KOLCZASTYM
1927, 79 min.
reż. Rowland V. Lee,
Mauritz Stiller

HOTEL IMPERIAL
1927, 85 min.
reż. Mauritz Stiller